Ik ben motorisch beperkt. En daar heb ik het mee te doen. Niet dat ik zo ben geboren, gelukkig niet zeg. Het zit niet in mijn genen. Ik begin wel meer te letten op andere mensen met hun beperking. Sommige erger dan de mijne, sommige hebben het beter. En de invloed die het heeft hè, op je leven. Je voelt gewoon dat je anders bent, nog wel jezelf, maar toch anders.

En de practische gevolgen zijn ook gigantisch. Om op tijd te zijn, moet je wel vroeg vertrekken. En natuurlijk met het openbaarvervoer. En daar zie je ze, de mede beperkten. In worsteling met hun aandoening. Sommige mensen kunnen er soepel mee om gaan, dat merk je. Die hebben de ervaring of de innerlijke kracht die er voor nodig is. Ik niet: ik worstel en verdrink.

De anderen kijken meestal vanuit een ooghoek en als ik dan opkijk, zie ik de blikken weer de andere kant op gaan. En als dan eindelijk, terwijl doorgaans ruim 90% van de treinen op tijd rijdt, het vervoer binnen komt schuiven met een vertraging van toch zeker 15 minuten, begin ik te trillen. Langzaam buig ik naar voren om de schakel over te halen. Ik kijk nog een keer om me heen. En ik vouw hem. Om als laatste naar binnen te gaan. Met mijn handicap: een echte McGregor.